เต่ย ซาวด์เอ็นจิเนียร์

คนไม่จัดมีเธออยู่เก็บไว้หายใจ

ไม่ทันของเราใกล้เจอต่อมองไม่เสีย

รู้กันในใจจังไม่เคยเหลือหายไป

แต่ต้องกังลับไว้เราไม่เหมือนเดิม

แป้ปวนหวานทุกครั้งที่คิดกันเธอ

มือดอกไหมแห่งที่ยังห้องซีเมน

ลักที่ผ่านไปไม่เกิดหายจากหัวใจ

เลิกให้ร้อยยิ้มกับน้ำตาในคืนยาวไกล

เบียดไอ้เกาไลภาพรุ่งนี้เข้ามาไกล

ใส่มาอ่อนเส้นมันข้างล่าเส้นวี

ไม่เหมือนเราไม่อาจจับกันได้อีกที

แต่ความตรงจำยังหมอบุญเทาทุกนาที

ไปป่อนหวังทุกครั้งที่คิดขึ้นเธอ

มืดออกไหมแห่งที่ยังหอมสีแม่

ลักที่ผ่านไปไม่เคยหายจากหัวใจ

และเพียงรอยยิ้มกับนานตาในคืนยาวไกล

ถ้าหอบกันนิ่งในวันของคนมีหนาว

ขอให้เธอรู้ว่าใจฉันยังของเปล่า

ไม่วันนี้ต้องยืนคนอย่างบนทานเดิม

ฉันก็จะกับรักนั้นไว้เป็นฟร้อมใจ

เป็นปันหวานทุกครั้งที่คิดขึ้นเธอ

มือด่อไม้แห่งที่ยังห้องซีเมน

รักที่ผ่านไปไม่กล้อยหายจากหัวใจ

ลูกยังรอยิ่มกับน้ำตาลี่ขึ้นยาวไกล

ฉันก็จะแก้บรักนั้นไว้เป็นฟร้อมใจ

ฉันก็จะแคบรักนั้น ไว้เป็นฝร้อมใจ

เป็นปัญหาทุกครั้งที่คิดขึ้นเธอ

เหมือนดอกแม่แห่งที่ยังหอมสีแม่

รักที่ผ่านไปไม่ค่อยหายจากหัวใจ

และจะนำให้ไม่ค่อยกลับมา

และจะน่าไม่มีก้อยกลับมา