Bago Sumikat ang Araw

Gumigising ako bago pa mang sumikat ang araw sa abutanaw

Pinapakay ng mga kabayo

Kinagawa ang mga gawain bukit

At pinapanatiling maayos ang lahat

Na roon pa rin ang alikabok sa aking mga buta

At ang pamilyar na habdi sa aking dibdik

Inialay ko ang aking buhay sa lupang ito na mahirap bungkalin

Sinubukan kong ibigay ang lahat ng aking makakaya

Hangang sa nakilala ko si Gelsa may kamalik

Noong lumalamig na ang gabi

Ang kaningiti ay tila isang pangako

Na hindi ko kayang abutin dahil sa aking kahirapan

Nahulog ang loob ko ng mabilis at matindi

Parang ulap-ulan na humahawi sa kalangitan

Nunit suot niya ang singsing ng ibang lalaki

At wala akong naguha kundi ang pagmastan siyang lumipas

Isa akong nag-iisang cowboy

Damay pusong sawi

Nagbubukal sa lupang ito habang unti

Ang pagmasdang siyang lumipas

Kahit tanghali, nadala ko pa rin

Ang bigat ng umagang walang sagot

Sa bawat bakod na unaayos ko

Parang siya ang hindi ko mahawakan

Ang hangin sa bukid ay malamig

Pero mas malamig ang katahimikan

At sa bawat yapak ko naririnig ko

Ang pangakong hindi na magiging aking munit

Suot niya ang sing-sing ng ibang lalaki

At wala akong naguha kundi ang pupmasdan siyang lumipas

Isa akong nag-iisang cowboy

Na may pusong sawi nagbubungkal sa lupang ito

Habang unti ang pagmasdan siyang lumipas

Kaya sa pagitan ng lupa at langit

Dito ko iniiwan ang aking dasal

Dabad ang araw ang puso ng ito'y matutong magmatuloy

Magmatuloy